Yıl 2014, aylardan Eylül, yine tatlı bir hava İstanbul’da, ılık, hafif esintili ama güneşli, içi ısıtan, kalbe dokunan, üşütmeyen bir hava… İçimiz huzurla dolu, yüzlerde gülümseme, kalplerde hafif bir burukluk, bu bir veda değil, yeniden yeni bir “ben’le” kavuşmak üzere bir hoşçakal… Yeni bir yolun başlangıcı,sonbahar gibi… Yaprakları dökme vakti, alabildiğine kırmızı, turuncu, sarı, hardal...

Bir antropolog gözüyle, bir yogini yorumuyla yazmak istedim bugün gayet naçizane. Balkonumuzun damını hayvan gözlem evine mi dönüştürsem diye düşündüm bu sabah. Bunu bana düşündüren şey iki ağaçkakandı. Evet, evet iki ağaçkakan. Evimizin önündeki geniş, boş arazide upuzun gagalarıyla karınlarını doyuruyorlardı. İçtiğim çayı bırakıp, fotoğraf makinemi elime alıp heyecanla balkona çıktım. Karşımdaki iki ağaç kakanın...