Kalbim bir başka çarpıyor bugün. Bir başka ritimde sanki, pır pır, yeni kanatlanan bir güvercinin heyecanıyla…  Sanki bir başka doluyor ciğerlerime nefes, bir başka geliyor burnuma şehrin kokusu. İçimde bir bayram havası, bir şenlik insanların yüzünde!  Bir tebessüm ediyorum, tüm İstanbul gülüyor sanki bana!  Tüm ihtişamıyla parlıyor ay, vuruyor ışığı İstanbul’un yedi tepesine!  Akşam serinliği...

Yaşamımızda başımıza gelenlerin bir anlamı olduğuna inandım hep. Ne oluyorsa vardır bir hayır. Vardır elbet öğrenmem gereken, görmem gereken bir şey! Belki durmam gerektir, nefes almam sadece, bazen söylemem gereklidir içimden geldiğince, bazen bakmam gereklidir yavaşlayarak, görebilmem için burnumun ucundakini, ne kadar gelirse evrenden mana o kadar yakınımdadır anlam, ne kadar derinse yaram o kadar...