İnsan bir şeyleri kaybetmeyince değerini anlamaz derler ya… Doğruluk payı var. Her zaman kaybetmek olmayabilir bu. Belki uzak kalmak, özlem duymak, farklı yollar seçmek de olabilir… İnsan sahip olduklarını hep sonsuz sanar, bazen kıymetini bilmez bile… Bilenler, bilmeyenler için yaklaşık 2 senedir Belçika’da yaşıyorum. Burada yaşamak kendi seçimimdi, evet. Bilenler bilmeyenler için herşey göründüğü gibi...

İstanbul’a indiğimde havaalanına ayak bastığımdan itibaren sanki hiç gitmemiş gibi hissediyorum buradan. Sanki zihnim, tüm benliğim başka bir bene dönüşüyor. Brüksel’deyken ise sanki hep oradayım gibi, alışkın olduğum bir yer, yabancılamadığım, yeni yeni yüzler, konuşulan yeni diller, yeni bir iş ve çalışma arkadaşları… Ama sanki hep orada vardılar. İstanbul’a geldiğimde yüzümde bir gülümseme, bir oh...

Çoğu kez her şey çok renkli görünür ? Başarılan her şey çok kolay, her şey olması gerektiği gibi ve yerli yerinde… Pek de bilinmez, yaşamın arka perdesinde olan biten, verilen mücadele… İnsan her şeyi yaşar bu hayatta; mutluluğu, hüznü, acıyı, aşkı, özlemi, hayal kırıklığını… Ve çoğu kez hep o renkli yaşamından bir şeyler paylaşır. Gülen...

“Yaşam, birinin sana konuşmasını beklerken o sesin kendi içinde olduğunu fark etmendir.”    Gamze