İstanbul’a indiğimde havaalanına ayak bastığımdan itibaren sanki hiç gitmemiş gibi hissediyorum buradan. Sanki zihnim, tüm benliğim başka bir bene dönüşüyor.

Brüksel’deyken ise sanki hep oradayım gibi, alışkın olduğum bir yer, yabancılamadığım, yeni yeni yüzler, konuşulan yeni diller, yeni bir iş ve çalışma arkadaşları… Ama sanki hep orada vardılar.

İstanbul’a geldiğimde yüzümde bir gülümseme, bir oh be lafı ağzımdan çıkan.

Brüksel’e döndüğümde ise içimden söylediğim; yeniden evde olmak güzel, var olan düzenime geri dönmek…

Ailemi yeniden görmek güzel, sevdiklerimi, özlediklerimi görmek, sarılmalar güzel, doya doya çekmek havanın kokusunu içime…

Eve dönmek güzel yeniden, bıraktığım yerden devam etmek, görmeye alıştığım arkadaşlarımı görmek güzel, yeniden kurduğum yeni yaşamıma yine dönmek, sevdiğimle yeni maceralara yelken açmak güzel, farklı yerler görmek, yeni şeyler deneyimlemek güzel…

Güzel yeniden birlikte olmak, güzel yeniden kavuşmak, yeniden bakmak yaşama umutla, açmak kalbimi yine yenilere…

Evden gitmek, evde olmak, eve varmak… Ben olmak, bende olmak, beni bulmak…

Umutla…

Gamze