Bu sabah boynumun diğer tarafı tutulmuş bir şekilde uyandım. Uzun süredir bedenim ve “Ben” sanki karşılıklı bir savaş içindeyiz. Sağlık sorunları, el bileğimde çıkan kist, ona bağlı olarak omzumdaki ağrı… Bu liste uzayıp gidiyor. Belki de 3 senedir, bedenimde sürekli bir iniş çıkış, içimde tam olarak bulamadığım olma hali, sebepsiz huzurlu olma hali, bir süredir...

Geçenlerde Avrupa Kadınlar Voleybol Şampiyonası’nda Türkiye-Sırbistan şampiyonluk maçını tribünde izlerken, hatta bütün turnuva boyunca, seneler öncesine gittim. Voleybola başladığım yıllara, maç heyecanına, tie break setine, o servisin kaçtığı ana… Sanki her anı orada ben de yaşadım. İçimde çokça heyecan, biraz hüzün, gurur, özlem, çokça minnet duygusuyla… Benim voleybol hikayem yaklaşık 25 sene önce başlamıştı. Şimdi...

Her şeyden biraz kalır demiş şair; “kavanozda biraz kahve, insanda biraz acı, insanda biraz mutluluk…” Hiç bir gidiş beklendik değildir, hep bir özlem bırakır geride. Yaşanan her an dolu dolu yaşanmış olsa da hep bir eksik kalır bir şeyler… Biraz pişmanlık kalır, biraz kızgınlık, biraz acı… Geride kalan her anı, ne kadar çok olsa da,...