Şairlere dil döktürten Denizi mavi İstanbul  Aşıklara şarkı yazdıran  Ressamlara fırça tutturan Gökyüzü mavi İstanbul  Almışım çayımı elime Burnumda iyot kokusu Nedir sendeki hiç bir şehirde olmayan? Olsada kalbime dokunamayan? Kalabalıklar içinde kendimi bulduğum  Yalnızlığımda kaybolduğum Güneşinin parlaklığıyla İçimi ısıttığım Ne senle, ne de sensiz  İstanbul, İstanbul Gamze

Her şeyden biraz kalır demiş şair; “kavanozda biraz kahve, insanda biraz acı, insanda biraz mutluluk…” Hiç bir gidiş beklendik değildir, hep bir özlem bırakır geride. Yaşanan her an dolu dolu yaşanmış olsa da hep bir eksik kalır bir şeyler… Biraz pişmanlık kalır, biraz kızgınlık, biraz acı… Geride kalan her anı, ne kadar çok olsa da,...

Bırak geride kalanları öylece İzin ver hafiflemeye İzin ver ki geçsin gitsin yüreğinden sıkıştırmaya çalıştıkların sessizce Bırak artık sende olmayanları Bırak ki özgürleş Aç avuçlarını gökyüzüne neyse tuttuğun aksın öylece Çevir yüzünü güneşe bilginin ışığı aydınlatsın içini Ayın ışığı parlatsın kalbini Bırak gitsin, izin ver bitsin… Gamze

Söyleyecek sözlerim bitmedi henüz, Paylaşacak anılarım Yüzümdeki gülümsemeye yenilerini eklemeli her gün Gözüne bakıp yüreğini gördüğüm Bir bütündü o anda hissettiğim Derine dalıp uzun uzun bakıştığım Alışmak istediğim, tanışmak yeniden Dokunmak iyileştirerek ve dokunulmak iyileşerek Kalbimin kalbine dokunduğu anda Dünyam o oldu bi anda Akarken yaşam ardı ardına Durdu zaman kazandı yaşam anlam Yeniden kavuşmanın...

Hatırlamak lazım sevmeyi, ve sonra yeniden sevebilmeyi, seveni görebilmeyi, Göreni sevebilmeyi, sevgiden gelmeyi ve sevgiye gitmeyi, Her uyandığın sabaha sevgiyle kalkmayı, sevgiyle devam etmeyi yola, Yoldan gelenlere rağmen severek çözebilmeyi kalbindeki düğümleri, Sevgiyle kalkmayı düştüğün yerden, sevgiyle yeniden atabilmeli adımları tek tek… Hissetmek lazım sevilmeyi, ve yeniden sevilebilmeyi, sevileni bilmeyi Ve yeniden tanımayı ta içinde…...

Kalbim bir başka çarpıyor bugün. Bir başka ritimde sanki, pır pır, yeni kanatlanan bir güvercinin heyecanıyla…  Sanki bir başka doluyor ciğerlerime nefes, bir başka geliyor burnuma şehrin kokusu. İçimde bir bayram havası, bir şenlik insanların yüzünde!  Bir tebessüm ediyorum, tüm İstanbul gülüyor sanki bana!  Tüm ihtişamıyla parlıyor ay, vuruyor ışığı İstanbul’un yedi tepesine!  Akşam serinliği...

Kendini sevmekle başla önce sonra seversin herşeyi. Sonra bir ağacı sev mesela, bir köpeği sev tüm kalbinle. Sadece bir gün değil her gün sev. Söyle karşındakine sevdiğini çok geç olmadan, bir bakarsın zaman geçmiş, sen söylemeden sevdiğini. Seni seveni sevebilirsin ya sevmeyeni? Sevebilir misin karşındakini sadece varlığından? Sevebilir misin karşılık beklemeden? Yaşamındaki tüm zorluklara rağmen...

Haykırışını duymamışsın sessizliğimin,Sessizliğimi dinleyememişsin kelimelerimin içindeki. Tanımamışsın hiç hassas bir kalbi,Sanki değilmiş gibi seninki.Gözler kalbin aynasıdır derler, Bakmamışsın hiç içtenYansıyan sen değilmişsin gibi.Görememişsin içimdeki ışığı,İçindeki karanlığı aydınlatmamış gibi.Kalmamışsın kendinle sessizce,Hiç yalnız olmayacakmışsın gibi.Bitmemiş ki içindeki savaş kendinle olan,Kandırmışsın kendini özgürmüşsün gibi her an.Yemiş içini her gün kendinle yüz yüze gelmeye korktuğun her an,Hiç karşılaşmayacakmışsın gibi anbean.Anlayamamışsın sessizliğimi,Sanki...

Bir insanın kalbi nasıl çamurla kaplanırmış meğer, kalbinin kirini etrafa bulaştırırmış hiç çekinmeden Kalbimde dediğin hiç sende olmamış meğer, hiç seninle… Dudaklardan çıkan söz önce kalbe ulaşırmış meğer, birini yaralamak için gerek yokmuş fazla şeye İnsanlar gelir, kalır ve gidermiş zamanı geldiğinde Ne az, ne çok, değerince… Meğer insan sevdiğinin hatasını görmezmiş Bilmezmiş insan çiğ...

Teslim olmak olana, öylece kalmak olduğun gibi, bırakmak ne varsa şu an, buraya, sorgulamadan, soru sormadan, bilmeye çalışmadan. Olmaya izin vermek, yapmaya çalışmadan. İki karşıt zıtlık yaratmadan, kalmak, bütünleşmek olduğun yerle… Bakmak sessizce, izlemek, farketmek ve görmek olan biteni olduğu gibi, eklemeden, çıkartmadan, hikayelere dalmadan. Gözlemlemek kendini, bedenini, nefesini. Hissetmek ruhunu, bedenini, nefesini ve kalbinle...