Bir insanın kalbi nasıl çamurla kaplanırmış meğer, kalbinin kirini etrafa bulaştırırmış hiç çekinmeden
Kalbimde dediğin hiç sende olmamış meğer, hiç seninle…
Dudaklardan çıkan söz önce kalbe ulaşırmış meğer, birini yaralamak için gerek yokmuş fazla şeye
İnsanlar gelir, kalır ve gidermiş zamanı geldiğinde
Ne az, ne çok, değerince…
Meğer insan sevdiğinin hatasını görmezmiş
Bilmezmiş insan çiğ süt emmiş
Her şey kalpte birikirmiş iyi ya da kötü
İnsan ne ederse kendine edermiş iyi ya da kötü
Hikayeler yazarmış kendince, kendi gerçekliğince
Kelimelerin içini dolduran insanlarmış meğer, kalpten geldiği biçimiyle dökülürmüş kendince
Meğer ne kadar kolaymış vazgeçmek, bir o kadar kolayken sevmek
İnsanlar gelir, kalır ve gidermiş zamanı geldiğinde
Ne az, ne çok, değerince
İnsanlık ne paraymış, ne kariyer
Ne sahip olduğun binlerce sıfat…
Ne de işe yarar diye tuttuğun binlerce insan
İnsanlığa sığdırdığın bir kalbinin içine alabildiğin kadarmış meğer
Ne kadar az, o kadar öz
İnsanlar gelir, kalır ve gidermiş zamanı geldiğinde
Ne az, ne çok, değerince
Sen, sende kalanları kalbinde tutup orada kalmayı hak edenlerle yola devam edersin
Ne iyi ne de kötü, olduğun gibi,
Küçücük kalbine koca koca sığdırdıklarınla
Ne az ne çok, yeterince
İnsanlar gelir, kalır ve gidermiş zamanı geldiğinde
Ne az, ne çok, değerince

Kalple

Gamze