Şairlere dil döktürten Denizi mavi İstanbul  Aşıklara şarkı yazdıran  Ressamlara fırça tutturan Gökyüzü mavi İstanbul  Almışım çayımı elime Burnumda iyot kokusu Nedir sendeki hiç bir şehirde olmayan? Olsada kalbime dokunamayan? Kalabalıklar içinde kendimi bulduğum  Yalnızlığımda kaybolduğum Güneşinin parlaklığıyla İçimi ısıttığım Ne senle, ne de sensiz  İstanbul, İstanbul Gamze

Her yolculuk heyecan vericidir, her başlangıç bilinmez… Kısa ya da uzun fark etmez. Birkaç gün önceden bavul hazırlanır, tatlı bir telaş hakimdir evde. Hele bir de uzak diyarlaraysa yolculuk, hep bir şey unutup unutulmadığı kontrol edilir, bir dolu liste yapılır. “Aman bir şey aksi gitmesin” diye. Hele benim gibi kontrolcü biri için durum günler öncesinden...

Herkes ne kadar da aynıyken iki insan arasında ne kadar da uçurum var. Doğanın bize verdikleri sonsuzken, bir deniz kıyısı uçsuz bucaksızken bir çizgiyle ayrılıvermiş yüzeceğin alan. Bir tarafta sosyal medyaya yansıyan sahte hayatların ışıltısı, diğer tarafta gerçekten mutlu insanların sadeliği ve samimiyeti. Denizin maviden yeşile çalan tonları bir anda etrafımdaki her şeyi flulaştırmış, suyun...

Haykırışını duymamışsın sessizliğimin,Sessizliğimi dinleyememişsin kelimelerimin içindeki. Tanımamışsın hiç hassas bir kalbi,Sanki değilmiş gibi seninki.Gözler kalbin aynasıdır derler, Bakmamışsın hiç içtenYansıyan sen değilmişsin gibi.Görememişsin içimdeki ışığı,İçindeki karanlığı aydınlatmamış gibi.Kalmamışsın kendinle sessizce,Hiç yalnız olmayacakmışsın gibi.Bitmemiş ki içindeki savaş kendinle olan,Kandırmışsın kendini özgürmüşsün gibi her an.Yemiş içini her gün kendinle yüz yüze gelmeye korktuğun her an,Hiç karşılaşmayacakmışsın gibi anbean.Anlayamamışsın sessizliğimi,Sanki...