Nereden başlasam, nasıl anlatsam? Ne orada ne buradayım. Gelsem buradayım, yokken oralardayım. Gitmeyi beklerken daha çok oradayken, buradayken oraya kaymaktayım. Bir tarafta alışmış olduğum bir yer varken. Bir tarafta ise alışmakta olduğum bir yer var. Neresi daha ben? Nerede daha çok kendimi bulmaktayım? Kendimi nerede bulmaktayım? Kendimi bulmakta mıyım? Yoksa hepten kaybetmekte mi? Kendimi bulmak...

Her yolculuk heyecan vericidir, her başlangıç bilinmez… Kısa ya da uzun fark etmez. Birkaç gün önceden bavul hazırlanır, tatlı bir telaş hakimdir evde. Hele bir de uzak diyarlaraysa yolculuk, hep bir şey unutup unutulmadığı kontrol edilir, bir dolu liste yapılır. “Aman bir şey aksi gitmesin” diye. Hele benim gibi kontrolcü biri için durum günler öncesinden...

Yıl 2014, aylardan Eylül, yine tatlı bir hava İstanbul’da, ılık, hafif esintili ama güneşli, içi ısıtan, kalbe dokunan, üşütmeyen bir hava… İçimiz huzurla dolu, yüzlerde gülümseme, kalplerde hafif bir burukluk, bu bir veda değil, yeniden yeni bir “ben’le” kavuşmak üzere bir hoşçakal… Yeni bir yolun başlangıcı,sonbahar gibi… Yaprakları dökme vakti, alabildiğine kırmızı, turuncu, sarı, hardal...