Havaalanında otobüsteyim, uçağa doğru yol alıyoruz. Telefonumun notlarına bakıyorum. En son alınacaklar listesi: enginar, ilaçlar, şarj aletleri… Gözüme diğer notlar ilişyior: MR, tomografi fiyatlarını yazmışım… Duruyoruz otobüsün içinde, etrafa bakıyorum, hava bulutlu, biraz güneş var dışarıda, içeride hüzün… İnsanlar yüzüme bakıyor, yüzümde bir kızgınlık ifadesi, insanlığın geldiği noktaya öfke duyuyorum (havaalanında yaşadığım bir deneyim sonrası)...

İnsan bir şeyleri kaybetmeyince değerini anlamaz derler ya… Doğruluk payı var. Her zaman kaybetmek olmayabilir bu. Belki uzak kalmak, özlem duymak, farklı yollar seçmek de olabilir… İnsan sahip olduklarını hep sonsuz sanar, bazen kıymetini bilmez bile… Bilenler, bilmeyenler için yaklaşık 2 senedir Belçika’da yaşıyorum. Burada yaşamak kendi seçimimdi, evet. Bilenler bilmeyenler için herşey göründüğü gibi...