Bırak geride kalanları öylece İzin ver hafiflemeye İzin ver ki geçsin gitsin yüreğinden sıkıştırmaya çalıştıkların sessizce Bırak artık sende olmayanları Bırak ki özgürleş Aç avuçlarını gökyüzüne neyse tuttuğun aksın öylece Çevir yüzünü güneşe bilginin ışığı aydınlatsın içini Ayın ışığı parlatsın kalbini Bırak gitsin, izin ver bitsin… Gamze

Burgazada’da yoga dersimiz sonlanmıştı. Ülkemizin yaşadığı üzücü durumdan ötürü birleştirici, merkezleyici konular ele alıyordum. Bütünlük konusunu ele aldım bugün! Parçaların bütünlüğü, evrendeki, zincirdeki parçaların bütünlüğüne doğru uzandı. Asanaları gerçekleştirirken aşama aşama parçaları üst üste koyarak, pozun bütününe ulaşmayı anlatıyordum. Beden, zihin ve ruh bütünlüğümüzü bulmanın yolunun yogadan geçtiğini söylüyordum. Bizi birbirimize bağlayan, içimizde hep var...

Aslında her yeni günde yeniden doğduğumu anladım, her yeni doğan güneşe uyanabilmek yeni bir günde yeniden var olmaktı; yeni bir gün yeni bir deneyim, yeni bir an, yeni bir olgu, aldığım her nefes yeni. Kaç yaşına gelirsen gel aile sıcaklığına hep ihtiyaç duyulacağını anladım ve kaç yaşına gelmiş olursan ol ailen için hep çocuk kalacağını....