Burgazada’da yoga dersimiz sonlanmıştı. Ülkemizin yaşadığı üzücü durumdan ötürü birleştirici, merkezleyici konular ele alıyordum. Bütünlük konusunu ele aldım bugün! Parçaların bütünlüğü, evrendeki, zincirdeki parçaların bütünlüğüne doğru uzandı. Asanaları gerçekleştirirken aşama aşama parçaları üst üste koyarak, pozun bütününe ulaşmayı anlatıyordum. Beden, zihin ve ruh bütünlüğümüzü bulmanın yolunun yogadan geçtiğini söylüyordum. Bizi birbirimize bağlayan, içimizde hep var olan birliğin paylaşarak çoğalmasına izin verelim istedim bugün, paylaşalım, keyif alalım ve bir olduğumuzu bir kez daha hatırlayalım. Ders bitmişti, denizin maviliğine doğru yaptığımız yoga pratiği bütünlük hissiyle sona ermişti.

Ders sonunda bir anons duyuldu Ada Su Sporları Kulübü’nün kuruluş yıl dönümüymüş. Yoga pratiğini yaptığımız terasın önüne doğru yürüdüm. Gördüm ki havuzun kenarında iskelenin önünde küçücük çocuklar dizilmiş. Hepsimin üzerinde aynı kıyafetler. Birinin elinde Türk bayrağı, diğerinde filama. Ben o heyecanla yalın ayak çıkmışım ne olduğunu görebilmek için. Saygı duruşuna davet ettiler herkesi, yalın ayak denize doğru durdum saygı duruşunda, minik ama kocaman yüreklere bakarak. Ardından İstiklal Marşı geldi. Hep “birlikte” söyledik İstiklal Marşı’nı. O minik yüreklerden kocaman sesler çıktı, çünkü kocamandı yürekleri, inançları!

Okul yıllarıma gittim bir an her Pazartesi coşkuyla söylediğimiz İstiklal Marş’larını hatırladım. Marş bittikten sonra  2 genç denize girdi. İskeledekiler bu iki gence beyaz, yuvarlak bir çiçek demeti verdiler. “Birlikte” tuttular çiçeği, “birlikte” yüzdüler ve “birlikte” bıraktılar çiçeği denize. Belki birliğin, beraberliğin, özgürlüğün, bütünlüğün simgesi olarak.  İçimi bir umut kapladı o an. Çocuklar, bu dünyanın geleceğiydi, gücüydü, ülkenin bütünlüğü, beraberliği, umudu, her şeyiydi. İşte o an; Herşeye rağmen beraberiz, buradayız ve güçlüyüz!” dedim. Umutlu hissettim kendimi, bir o kadar özgür, bir o kadar bütün. Evren bize sunulmuş sonsuz bir nimetti. Ülkeler, toplumlar farklılılar içinde aynılıklardı. Ne kadar beraber hareket ederlerse, ne kadar paylaşır, ne kadar severlerse o kadar mutlu olurlardı. Mutluluk, özgür olmaktı, özgürlük ise bütün olmak…!

Ne zaman ki birlikteyiz, beraberiz o zaman paylaşıyoruz, Ne zaman ki birlikteyiz, beraberiz o zaman güçlüyüz, Ne zaman ki birlikteyiz, beraberiz o zaman özgürüz! Ne zaman ki birlikteyiz beraberiz o zaman bütünüz!

GAMZE DEMİRHAN