Burgazada’da yoga dersimiz sonlanmıştı. Ülkemizin yaşadığı üzücü durumdan ötürü birleştirici, merkezleyici konular ele alıyordum. Bütünlük konusunu ele aldım bugün! Parçaların bütünlüğü, evrendeki, zincirdeki parçaların bütünlüğüne doğru uzandı. Asanaları gerçekleştirirken aşama aşama parçaları üst üste koyarak, pozun bütününe ulaşmayı anlatıyordum. Beden, zihin ve ruh bütünlüğümüzü bulmanın yolunun yogadan geçtiğini söylüyordum. Bizi birbirimize bağlayan, içimizde hep var...

Aslında her yeni günde yeniden doğduğumu anladım, her yeni doğan güneşe uyanabilmek yeni bir günde yeniden var olmaktı; yeni bir gün yeni bir deneyim, yeni bir an, yeni bir olgu, aldığım her nefes yeni. Kaç yaşına gelirsen gel aile sıcaklığına hep ihtiyaç duyulacağını anladım ve kaç yaşına gelmiş olursan ol ailen için hep çocuk kalacağını....

Bir antropolog gözüyle, bir yogini yorumuyla yazmak istedim bugün gayet naçizane. Balkonumuzun damını hayvan gözlem evine mi dönüştürsem diye düşündüm bu sabah. Bunu bana düşündüren şey iki ağaçkakandı. Evet, evet iki ağaçkakan. Evimizin önündeki geniş, boş arazide upuzun gagalarıyla karınlarını doyuruyorlardı. İçtiğim çayı bırakıp, fotoğraf makinemi elime alıp heyecanla balkona çıktım. Karşımdaki iki ağaç kakanın...