Her çıktığın uzun yol, sonrasında bir kavuşma anını bekler. Her çıktığın yolun sonunda vardığın bir yer vardır. Belki bir ülkeden diğerine varırsın, belki kucaklaşmayı bekleyen biri vardır seni bekleyen, belki bilmeksizin varacağın yeri, kavuşmayı bekler gideceğin yerde seni bilinmez. Çıktığın her yolda kavuşacağın bir yer vardır, ya da biri… Her yol kendi bilinmezliğinin güzelliğini taşır. Bilinmez olan kavuşma anı beraberinde kabulü, güveni getirir. Kim bilir kavuşmayı beklediğin şey, beklediğin değildir belki de, belki de neye kavuşacağını bilmezken çok tanıdıktır karşılaştığın. Çıktığın her yol bir kavuşma anını beraberinde getirir, kavuştuğun her an ise bir vedayı.
Her kavuştuğun çok tanımadığın biri olabilir, ya da tanımadığını sandığın her kavuşma anı çoktan bildiğin, içinde hissettiğin bir yere dönüşür bir anda! Her yol seni keşfedilmeyi bekleyen yeni yerlere, çokça insana kavuşturur. Hiç kavuşmayı beklemediğinken o yer ve insanlar bir bakmışın veda etmekte zorlandığın yeni insanlar, ve o yeni yerler, çoktan karşılaştığın ve yeniden kavuştuğun olmuş. Sevgiyle ve özlemle sarılıp sarmalanmak kavuşmakmış, gözünün içine bakıp hiç konuşmadan anlaşmakmış, bir bakışla hissetmekmiş kalbini karşındakinin. Evde hissetmekmiş her karşılaştığında, her konuştuğunda, her dinlediğinde ve bakıştığında…
Her yol bir kavuşmayı ve vedayı getirir…
Eğer kavuştuğun yer çok derinde bir yerdeyse evde hissedermişsin kendini, yeni adım attığın yolda, her bir anda açılmışsa yeni bir kapı, ve girmişse içeriye ışık, kavuşmadaki bilinmezlik alıvermiştir yerini bildiğin birini kucaklayama. Kavuşmuşsan hep orada olana, bildiğin, çoktandır tanıdığın biriyle karşılaşmışındır. Sarılmışındır sıkı sıkı, sanki hiç görmemiş gibi yıllardır, halbükü ordadır hep senle, sen var olduğundan beri. Kavuşmak evde olmaktır, evde hissetmek. Çünkü ev sen neredeysen oradadır, kavuşmuşsan gerçekten “senle”. Aralanmışsa azıcık kapı, girmişse içeriye ışık bir kere… Ben kavuştum bana gelenlerle, bende kalanlarla, vedalaştım gidenlerle… Ben kavuştum hep bende olanlara… Ben kavuştum “benle”, eve geldim!

Sarıldım sıkıca bir daha veda etmemek üzere. Ben kavuştum “bana” ve kalbimde olanlara. Ben eve geldim, ama meğer yolum yeni başlamış, kavuşmayı bekleyen ne çok şey varmış.
Ben eve geldim, kucaklaştım “benle”…

Sevgiyle

Gamze