Yaşam bir rollercoaster gibi; bazen bir düzlükte, bazen inişli, bazen çıkışlı… Bir bakmışın mutluluktan çığlık atıyorsun, bir bakmışın korkudan gözünden bir damla düşmüş. Yaşam denen bu rollercoaster kendi hızında, kendi sürecinde, olduğu gibi akarken ben inmek istiyorum diyemiyorsun. Neyse gelen bu süreçte onla kalmak zorundasın, iyi ya da kötü, istediğin ya da istemediğin şekliyle, zor ya da kolay, durgun ya da hareketli…

Bakabilir misin tüm bu iniş çıkışlara; itiştirmeden, sıkıştırmadan, orada kalarak, öylece olduğun gibi. Gidilecek bir varış noktası yok, bulman gereken bir şey yok, araman gereken de. Yol senin yolun! Bak öylece, bırak aksın, bırak geçsin, bırak damlasın gözünden gözyaşın, bırak çıksın öfken bir alev gibi, bırak zırhını kenara, çıksın kırılganlığın, yaşanmışlığın. Belki o kadar da hoşnut değilsin gördüklerinden, olsun! Belki o kadar da güçlü değilsin bugün, olsun! Belki kayboldu anlam, tam da bulmuşken o andan! Yeniden başla tam da oradan! Kalbe akan neyse, bil ki seni bir kıyıya götürüyor, öğrendiğin, paylaştığın, kucaklaştığın. Kalbe akan neyse birleşiyor diğer kalplerle,  ve büyüyor sevgi ve şefkatle…

Kalpten

Gamze